Co prawda nie ma w tej kwestii stu procentowej pewności, ale pierwsza gra powstała najprawdopodobniej w tysiąc dziewięćset czterdziestym siódmym roku i była ona uruchamiana na tak zwanym oscyloskopie CRT. Jak zapewnie nie trudno jest się domyśleć, była to naprawdę bardzo prosta gra zaprojektowana przez niejakich Thomasa T. Goldsmitha Jr. oraz Estle Raya Manna. Wniosek o przyznanie patentu na tę właśnie grę wpłynął dnia dwudziestego piątego stycznia tysiąc dziewięćset czterdziestego siódmego roku. Natomiast został on przyznany przez amerykańskie Biuro Patentowe dnia czternastego grudnia tysiąc dziewięćset czterdziestego ósmego roku. Ówczesny produkt otrzymał numer identyfikacyjny dwa miliony czterysta pięćdziesiąt pięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dwa. Nawet pomimo tego, że wniosek złożony został w tysiąc dziewięćset czterdziestym siódmym roku, to sama gra prawdopodobnie była zaprojektowana wcześniej, bo już w tysiąc dziewięćset czterdziestym szóstym roku. Ówczesny system gry używał dokładnie ośmiu kanałów próżniowych. Cztery z nich to były triod 6Q5 oraz cztery tetrod 6V6. Gra ta polegała na symulowaniu uderzenia pocisku rakietowego w wyznaczony wcześniej cel. Odpowiednie gałki pozwalały w tej grze na zmianę kąta wystrzelenia pocisku. Co więcej, pozwalały one również na zmianę prędkości pocisku. Jako, że grafika w ówczesnych grach absolutnie nie mogła być w tamtym czasie rysowana elektronicznie, to wszelkiego rodzaju małe cele były rysowane na bardzo prostej warstwie umieszczanej na owym monitorze CRT. Oczywiście były one umieszczane przez twórcę gry. Ciekawostką jest to, że mówi się, iż jest to absolutnie pierwszy system zaprojektowany do grania na ekranie CRT. Natomiast w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym drugim roku na Uniwersytecie Cambridge A.S. Douglas stworzył grę OXO. Jest to nic innego, jak tylko i wyłącznie graficzna wersja gry kółko i krzyżyk. Zrobił to przede wszystkim w celu zademonstrowania jego tezy o interakcji człowieka z komputerem. Gra OXO była uruchamiana na ciekawym komputerze EDSAC. Komputer ten również używał ekranu CRT do przekazywania obrazu. Jednakże zdecydowana większość ludzi przypisuje wymyślenie gier komputerowych Williamowi Higinbothamowi. On bowiem w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym ósmym roku stworzył rewolucyjną grę Tennis for Two na oscyloskopie. Zrobił to przede wszystkim w celu zabawiania zwiedzających Brookhaven National Laboratory znajdujące się w Nowym Jorku. Bardzo ważną cechą tej gry jest to, że w przeciwieństwie do gry Pong oraz podobnych wczesnych systemów, tytuł Tennis for Two pokazywał oczywiście bardzo uproszczony kort tenisowy widziany z boku, a nie jest miało to miejsce wcześniej, z góry. Wówczas właśnie na piłkę oddziaływała grawitacja. Piłka oczywiście musiała przelecieć nad siatką. W grę Tennis for Two grało się za pomocą dwóch masywnych specjalnych kontrolerów. Każdy z tych kontrolerów był wyposażony w bardzo istotną gałkę. Była ona odpowiedzialna chociażby za trajektorię lotu. Kontroler ten miał również przycisk odpowiadający za uderzenie. Gra Tennis for Two była pokazywana przez dwa sezony przed jego zdemontowaniem w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym dziewiątym roku.

Tak zwane MUD (jest to skrót od Multi-User Dungeon) to bardzo ważny akronim oznaczający inaczej gry komputerowe z gatunku RPG. Są one rozgrywane przede wszystkim przez Internet przy użyciu bardzo specyficznego interfejsu tekstowego. Tak zwany świat, czyli krótko mówiąc scenariusz gry oraz wszelkiego rodzaju definicje naszych postaci użytkowników jest umieszczony na zewnętrznym serwerze. Do owego serwera może być podłączonych naprawdę wiele osób w dokładnie tym samym czasie. Już po połączeniu do owego serwera nasz gracz steruje swoją zupełnie postacią. Robi to przy pomocy zestawu komend oraz różnego rodzaju opcji umożliwiających nam między innymi chociażby decydowanie, w którą stronę postać ma się w danej chwili udać lub też jaką akcję ma w tej chwili podjąć. Program, który ma przede wszystkim za zadanie obsługiwać daną grę na serwerze wysyła wszystkim graczom słowne opisy wirtualnego świata gry. Co ważne, robi to oczywiście zgodnie z jej scenariuszem. Uwzględnia się tam pomieszczenia, przedmioty oraz różnego rodzaju postaci sterowanych przez komputer. Postaci kierowane przez komputer są popularnie zwane mobami. Określenie to pochodzi od angielskiego skrótu MoB, czyli w pełnym brzmieniu Monster or Beast. Postaciami tymi są również tak zwane NPC, czyli Non-Player Character lub też po prostu wszelkiego rodzaju potworami. Gracze w grach MUD mogą bardzo swobodnie porozumiewać się ze sobą za pomocą odpowiedni stworzonych do tego komend. Ponadto mogą one również mówić do siebie oraz krzyczeć. Śmiało można powiedzieć, że zdecydowana większość MUD-ów toczy się w różnego rodzaju światach fantasy zasiedlonych przez elfy, gobliny oraz inne magiczne istoty takie jak chociażby krasnoludy. W każdym razie gracze MUD-ów wcielają się chociażby w rycerzy, magów oraz inne tego typu postacie jak ludzie, czy wspomniane już wcześniej elfy. Celem gry z tego gatunku jest zazwyczaj osiągnięcie odpowiedniego poziomu wtajemniczenia. Co więcej, dana postać stale rozwiązując wszelkiego rodzaju zadania czy też chociażby zabijając potwory zdobywa bardzo cenne doświadczenie oraz zupełnie nowe umiejętności. Śmiało trzeba powiedzieć, że niektóre mudy osadzone są jednakże w zupełnie odmiennych realiach. Możemy tutaj bowiem mieć do czynienia chociażby ze środowiskiem Gwiezdnych Wojen, czy też popularnego ostatnio Fallouta. Na całe szczęście, zdecydowana większość MUD-ów to przedsięwzięcia niekomercyjne. Są one bowiem realizowane tylko i wyłącznie jako hobby przez grupy zapaleńców. Ciekawostką jest to, że owe MUD-y są niewątpliwie bardzo atrakcyjnym miejscem chociażby do różnorodnych akademickich badań z zakresu komunikacji międzyludzkiej, socjologii, prawa czy nawet ekonomii. Zdecydowanie największy wzrost popularność owych MUD-ów nastąpił w USA po tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym roku. Bowiem to właśnie wówczas względnie tanie domowe komputery z modemami umożliwiły łączenie się z tak zwanymi BBS-ami. Natomiast w Europie rozwój owych MUD-ów koncentrował się w ośrodkach akademickich.

Gry komputerowe to bez wątpienia jedna ze zdecydowanie najbardziej popularnych rozrywek na dosłownie całym świecie. Dokąd tylko gry komputerowe się pojawiły, to od razu zaczęły zyskiwać rzesze zwolenników. I nie ma się w sumie czemu dziwić. Jest to przecież świetna forma rozrywki. A odkąd rozwój technologiczny ruszył żwawiej naprzód (myślę tutaj przede wszystkim o dziedzinie komputerów) to gry stały się jeszcze bardziej atrakcyjne. Przede wszystkim ze względu na realizm. Człowiek może oderwać się od swoich codziennych obowiązków i wstąpić w wirtualny świat, w którym naszemu bohaterowi nigdy nic się nie stanie poważnego. Jest to więc bardzo pociągające. Oczywiście trzeba potrafić odróżnić świat realny od tego wziętego z gier komputerowych. Jeśli bowiem tego nie zrobimy, to możemy być pewni, że możemy mieć bardzo poważne kłopoty. Jest bowiem dowiedzione istnienie uzależnienia od gier komputerowych. A tak na dobrą sprawę, to powstały również różnego rodzaju instytucje, które mają na celu przede wszystkim leczenie tego typu uzależnienia. Być może będzie to również kolejna już choroba cywilizacyjna. Prawdę mówiąc, to nawet bym się nie zdziwił, gdyby tak właśnie się wydarzyło. W każdym razie jedną z wad gier komputerowych jest to, że dzieci nie potrafią właśnie odgraniczyć życia realnego od wirtualnego. W konsekwencji, jeśli takie dziecko gra w gry pełne seksu i przemocy, to takie same działania podejmuje w życiu realnym. W końcu bohater w grze był niezniszczalny pomimo tego, że robił takie rzeczy, to jak w takim razie też mogę. I to właśnie przede wszystkim z tego względu każdy rodzic powinien bardzo dokładnie interesować się tym, w co gra nasza pociecha. Jeśli bowiem tego nie zrobi, to śmiało można powiedzieć, że źle się to może skończyć. W każdym razie wadą gier komputerowych jest również to, że niestety powodują one u niektórych ludzi epilepsję. Jest to bardzo poważne zagrożenie i każdy powinien działać przeciwko niemu. Oczywiście gry komputerowe mają również zalety. Jednakże prawdę mówiąc, to ich zalety są o wiele mniejsze niż ich wady. Wady bowiem są olbrzymie. Ponadto gry komputerowe powodują, że ludzie mają kłopot z nawiązywaniem ze sobą znajomości. Przede wszystkim z tego względu, że wielogodzinne spędzanie przed komputerem sprawia, że człowiek traci kontakt z rzeczywistością. W konsekwencji ma coraz większe kłopoty z rozmową z drugim człowiekiem. Oczywiście niektórzy ludzie są odporni na te wszystkie wady, jednakże prawdę mówiąc, to rzadko się taką właśnie osobę spotyka. Koniecznie więc powinniśmy zachować zdrowy rozsądek grając w gry komputerowe. Jeśli się bowiem okaże, że się w tym wszystkim zatraciliśmy, to będziemy mieli poważne kłopoty w późniejszym czasie. Jeśli natomiast zachowamy zdrowy rozsądek, to śmiało można powiedzieć, że wyjdziemy z tej opresji cało. W końcu wszystko jest dla ludzi. Trzeba jedynie wiedzieć, jak z tych wszystkich dóbr korzystać, bowiem w przeciwnym wypadku będziemy mieli bardzo poważny kłopot. Musimy również uważać na nasze dzieci.

Tak zwana komputerowa gra fabularna, czyli z języka angielskiego computer Role Playing Game, a w skrócie cRPG to niewątpliwie bardzo popularny w chwili obecnej gatunek gier komputerowych. Były one pierwotnie tworzone przede wszystkim na komputery osobiste oraz wszelkiego rodzaju inne domowe komputery. Nawet pomimo tego, że tak na dobrą sprawę, to nie są odrębnym gatunkiem od konsolowych gier fabularnych (z angielskiego console RPG, swoją drogą także nazywanych cRPG), z którymi łączy ich naprawdę wiele różnych cech, to istnieją również ogólne tendencje, które mają na celi odróżnienie komputerowych gier fabularnych od gier typu RPG tworzonych na inne platformy. Śmiało można powiedzieć, że owe pierwsze gry typu cRPG były niewątpliwie dość mocno inspirowane przez wczesne tradycyjne RPG. W szczególności można tutaj wyróżnić system Dungeons & Dragons. Gry te bardzo starały się być dla danego gracza podobnym doświadczeniem. Nawet pomimo tego, że niewątpliwie gry fabularne dość mocno bardzo różnią się od siebie rozgrywką oraz stylem, to na całe szczęście istnieją pewne elementy wspólne dla wszystkich gier tego właśnie gatunku. Jasno trzeba również powiedzieć, że najprawdopodobniej najbardziej charakterystyczną cechą wszystkich gier z gatunku cRPG jest posiadanie przez tak zwanego awatara wyrażonych liczbowo współczynników, które są stale rozwijane w trakcie gry. Co więcej, owe w bardzo dużej mierze zastępują umiejętności samego gracza chociażby w podejmowaniu decyzji o tym jak zachować się w danej sytuacji. Innym niewątpliwie bardzo popularnym elementem gier z gatunku cRPG jest niezwykle wręcz szczegółowy świat gry. Elementy rozgrywki w grach tego typu są dość silnie związane z gatunkiem cRPG. Mówię tutaj chociażby o takich kwestiach jak rozwój statystyk bohatera. Trzeba przyznać, że zostały one zaadaptowane w wielu innych gatunkach gier wideo. Dla przykładu można tutaj wymienić. Jest to przecież gra akcji, która bardzo intensywnie używa statystyk do określenia takich cech bohatera jak chociażby wytrzymałość, biegłość w posługiwaniu się bronią, prowadzenie samochodów, czy też pojemność płuc. Możemy tam również zaobserwować siłę mięśni. Ponadto gra ta zawiera wiele questów. Z kolei w tytule Warcraft III, czyli w popularnej na całym świecie strategii czasu rzeczywistego, pojawiają się różni bohaterowie, którzy chociażby mogą wykonywać wszelkiego rodzaju zadania, zdobywać nowy ekwipunek oraz rozwijać zupełnie nowe umiejętności. Oczywiście robi się to wraz ze wzrostem ich poziomu. Bardzo często spotykanym stwierdzeniem wśród graczy jest opinia, że tym co decyduje, że dana gra zalicza się do gatunku cRPG, jest nie tylko fakt posiadania cech charakterystycznych dla tego gatunku, ale również, jeśli nie przede wszystkim nieposiadanie cech innych gatunków. Jednakże inni gracze sądzą, że wykluczenie niektórych gier z gatunku cRPG wynika ze znacznie mniejszego wpływu gracza na rozwój danej postaci. Nietrudno jest się zatem domyśleć, że można mieć bardzo duży kłopot z określeniem co jest grą fabularna, a co zdecydowanie nie.